24 Nisan’da Annemi hastaneye kontrolleri için götürdüm. Annem 95 yılın da kalpten ameliyat olmuştu. Kalp kapakcıklarının ikisi degişmişti. Ben 11 yaşındaydım ve çok zor günler yaşadım.Tabi annem hastalıgından dolayı sevgisinide gösteremedi ama olsun hiç değilse zor günlerde sahip çıktı. O yıldan beri kontrolleri aksatmadan götürürüm. Bu seferde aynı kontrolleri yaptılar,sonuçta söyle yazıyordu (3. kapakta genişleme)çok korktum. Aynı şeylerimi yaşıyacağım dedim. Annem bana çok destek oldu ben çok zor günler geçirdim ve çoğumuzda zor şeyler yaşıyoruz. Annemi kaybetmekten korktum. Belki annem olmasaydı bu güne kadar ayakta kalamazdım. Annemi üzdüğüm anlar aklıma geldi birden,hepimiz bazen annemize kızarız düşüncelerimiz uyuşmaz. Düşündüm Annem ameliyat olduğunda 11 yaşındaydım ve sevgisinden mahrum kaldım yanlız kaldım yine aynısı olurmu diye korktum. O’nu bazı zamanlar üzdügüm için üzüldüm.Annem olmasaydı neler olurdu onu düşündüm. Korkular sardı içimi ve bir daha Anne’mi üzmemeye çalışcam dedim kendi kendime…
Ertesi gün sonucu doktora korkarak gösterdik. İşte söylüyor dedim ve dedi ki (evet genişleme var ama bu genişleme ameliyat sırasında olmuş.Önemli bişi değil normal.)Ben hala Anneme diyorum ki Anne ne olur dikkat et biras bak kendine doktor güldü kızım Annen gayet iyi ve iyi bakıyor kendine Ama yinede üzmeyeceğim Annemi… Annem olmasa ben bu günlere gelemezdim,güçlü olamazdım ve en önemlisi sıgınacak bir yerim olmazdı. Şimdi Annem iyi olduğu için çok mutluyum.